آن هنگام که تاب زيستن در خلوت دل از کف دهيد ، زندگاني در لبهايتان جاري شود . و صدا ، آهنگ دلنوازي ست که بدان ، اوقات گذرانيد و دل ، خوش داريد .اما به ترنم اين گفتار نيمي از انديشه تان معصومانه مقتول گردد . که تفکر ، شاهين آسمانها است و در قفس کلام ، بالهاي خود را شايد که بگشايد ، اما پرواز نتواند . جبران خليل جبران
http://alfa2008.blogfa.com/post-212.aspx